ข้อคิด : ต้นทุนที่ได้มาฟรีๆ

วันใดที่เราตื่นเช้า เราได้ทำงานก่อนใคร (ที่อยู่ใน time zone เดียวกัน หรือในประเทศเดียวกัน) ขณะที่คนอื่นยังนอนอุตุอยู่ นับว่าได้เปรียบคนอื่น ทีเวลาทำอะไรๆได้แยะ และวางแผนงานในแต่ละวันได้อีก
ถ้าเราตื่นสาย เราก็จะต้องตะลีตะลานไปทำงาน ไม่มีเวลาทำอะไรๆที่ต้องทำในตอนเช้า อาจจะต้องอดข้าวเช้าเพราะไม่มีเวลากิน อาจจะต้องเสียเงินเพิ่มอีกแยะมากกว่าปกติ เช่นจ่ายค่าทางด่วน ทั้งๆที่ถ้าตื่นเช้าก็จะไม่ต้องขึ้นใช้
หรือถ้าปกติใช้รถเมล์ในวันที่ตื่นเช้า ก็อาจจะจำต้องไปนั่งแท๊กซี่ในวันที่ตื่นสาย
ถ้าตื่นสายมากๆอาจจะได้เริ่มทำงานช้ากว่าคนอื่นเขา บางคนอาจจะโดนตัดเงินเดือนฐานมาสายเสียอีก ถ้าใคนยังเรียนอยู่ก็อาจจะขาดเรียนไปในชั่วโมงแรกๆ
นับว่าเสียการเสียงาน ดังนั้นเวลาถือได้ว่าเป็นต้นทุนชนิดหนึ่ง

แล้วทำไงจะตื่นเช้าได้ ก็ต้องนอนแต่หัวค่ำ
ทำไงจะนอนแต่หัวค่ำได้ ก็ต้องกินอาหารเย็นแต่น้อยๆ อย่าให้อิ่ม ออกกำลังกายเบาๆสัก ๔๐ นาที อายน้ำและเข้าสมาธิสักครึ่งชั่วโมง พอใจสงบก็จะหลับง่าย
เรื่องทีวีน่ะไม่ต้องพูดถึง ไม่มีเวลาดูหรอก

เขียนวันนี้เพราะวันนี้ตื่นสายไปนิด จะได้เตือนตันเองต่อไปด้วย

วารสารวิชาการของไทย ทางวิทยาศาสตร์ และ เทคโนโลยี

ไปเจอเว็บลิงก์มาอันหนึ่ง เลยแวะไปดู Thai Impact Factor
http://www.kmutt.ac.th/jif/public_html/IF_47.html
ผมเข้าใจทันทีว่า น่าจะเกี่ยวเนื่องกับงานวิจัยที่นักวิชาการทางบรรณารักษ์ศาสตร์ที่นั่นท่านทำอยู่คือวิเคราะห์ impact factors สำหรับงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี ของไทย เทียบกับต่างประเทศ เพียงแต่เว็บนี้นำเสนอเฉพาะข้อมูลจากวารสารวิชาการของไทย ไม่ได้เน้นผลงานที่ตีพิมพ์ในวารสารต่างประเทศ

ยังไม่มีเวลาคลิกไปดูรายละเอียดมากนัก

โปรแกรมสำหรับสร้างและสลับเปลี่ยน เดสก์ท็อปบนแม็คฯ

แม้จะมี เอ๊กซโพเซ่ แต่ก็ยังรู้สึกไม่พออยู่ดี ผมยังอยากได้พื้นที่ทำงานหลายๆพื้นที่บนแม็คฯ ให้เหมือนลินุกส์ เพื่อนผมเลยแนะนำให้ผมไปดาวน์โหลดโปรแกรมสำหรับทำเดสก์ท็อปหลายๆอัน และเปลี่ยนไปมาได้บนแม็คฯ เป็นของ CodeTec ผมลองใช้ดูมาหลายวันแล้ว รู้สึกว่าใช้ได้ดี ทำให้เหมือนกับลินุกส์ ที่มีหลายเดสก์ท็อป สงสัยว่า พอหมดอายุที่ให้ทดลองใช้ ผมจะต้องเสียเงินซื้อเสียแล้ว แต่ไม่ค่อยแพง ดูเหมือนจะแค่ ๔๐ เหรียญสหรัฐฯ

โพสต์จากแม็คฯ ไทเกอร์

ช่วยงานเขียน วิกิพีเดีย

ที่ผ่านมาสามสี่สัปดาห์ ผมเริ่มงานช่วยเขียนให้กัย วิกิพีเดีย พากย์ภาษาไทย (Thai Wikipaedia) ความจริงผมรู้จัก วิกิพีเดีย มาหลายปีแหล้ว ก่อนจะมีหน้าภาษาไทยเสียอีก จนเริ่มมีคนทำขึ้น ก็ยังลังเลอยู่สักสองปีได้ละมัง ตอนนี้เลยคิดว่าจะทะยอยช่วย อย่างน้อยก็ใน หัวข้อทางวิชาการที่เรารู้ดี คงเป็นเพราะละอัตตาไปได้แยะละมัง หลังจากเข้าวิปัสสนาบ่อยขึ้น

สัปดาห์แรกๆมีเรื่องโอละพ่อเล๋กน้อย เพราะไปละเมิดลิขสิทธิ์เอกสารของตัวเองเข้า โดยไม่ทันรู้ตัว วิกิ มีเอ็นจิ้นที่มีประสิทธิภาพมาก ไปตรวจเช็คเจอเข้า หลังจากผมปรึกษากับแอ็ดมินของ วิกิไทย แล้ว สุดท้ายเราเลยตัดสินใจ เขียนใหม่หมดดีกว่า คนที่แอบเอาเว็บเก่าของเราไปทำมิเรอร์ไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต เราไม่อยากจะอีเมล์ไปว่าเขาว่าเสียมารยาท ปล่อยไปเหอะ

ทดสอบโพสต์ครั้งแรกจากแม็คฯ

วันนี้วันอาสาฬหบูชา มาทำงานด้วย อ่านเปเปอร์ไปสักสามฉบับบนจอ ไม่ได้ปรินท์ออกมา ตอนนี้ชักเบื่อ เลยมาลองโพสต์ดู เป็นการทดสอบโพสต์ครั้งแรกจากแม็คฯ ไทเกอร์ โดยใช้ซาฟารี หวังว่าภาษาไทยจะโอเค วันนี้ตั้งใจจะเขียนหนังสือหน่อย เพราะออฟฟิสเงียบดี ในตึกไม่ค่อยมีคนด้วย
Holiday posting test from Safari in Mac OS-X Tiger 10.4.2 on a G5.

โทณปากสูตร (พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย โกสลสังยุตต์)

• มนุชัสสะ สทา สติมะโต
• มนุษย์มีสติทุกเมื่อ
• มัตตัง ชานะโต ลัทธะโภชเน
• รู้ประมาณในการกิน
• ตนุกัสสะ ภวันติ เวทนา
• เวทนาย่อมเบาบางลง
• สณิกัง ชีวติ อายุ ปาลยัง
• อายุย่อมแก่ช้า

ประสบการณ์การใช้แม็คฯ โอเอสเท็น ไทเกอร์ วันแรก

การใช้ Mac G5 DPS สองซีพียู 2.0 GHz ที่มีระบบปฏิบัติการเป็น OS-X Tiger 64 bit วันแรกของผม ได้บั้ดดี้ผม ซึ่งเป็นเซียนของแม็คฯ และคอมฯ มาช่วยแนะ ทำให้ทุกอย่างสะดวกขึ้น แม้ว่าผมจะเคยใช้ System 6 มาเมื่อ ๑๐ ปีก่อนก็ตาม
เริ่มต้นวันจากการอัพเดทซอฟต์แวร์ออนไลน์ ซึ่งสะดวกและเร็วมาก และตามด้วยการดาวน์โหลดโปรแกรมที่ต้องการจะใช้ ได้แก่ Emacs และ เลเท็ค (LateX) จากนั้นก็เปิดแอ็คเคาน์ยูสเซอร์เพิ่ม คล้ายกับระบบยูนิกส์ที่คุ้นเคย
ระหว่างที่รอดาวน์โหลดกลายๆตัวพร้อมๆกันนั้น ผมก็เปิด ซาฟารี เว็บเบราเซอร์ ไปอ่านข่าวต่างๆดู สลับกับการทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ที่สะอาด ไม่รุงรังเหมือนวินโดวส์
การเป็นระบบ 64 bit และความที่ภายใต้นั้นเป็นระบบ BSD Unix ทำให้ทุกอย่างเป็น multitasking ทำงานไปพร้อมๆกันได้โดยไม่ต้องกลัวเครื่องแฮงก์แต่อย่างใด
รู้สึกว่าเครื่องเร็ว ตอบสนองได้รื่นไหลดี ไม่ช้า แม้ว่าอัตราความถี่ของเครื่องจะต่ำกว่าเครื่อง 32 bit ที่ใช้ซีพียูจากอินเทลก็ตาม
คุณลักษณะที่เด่นของแม็คฯ โอเอสเท็นรุ่นหลังๆ ที่ผู้ใช้เห็นได้ชัดก็คือ เอ็กซ์โปเซ่ และในไทเกอร์ก็มีเพิ่มมาคือ Spotlight และ Widgets
การมี Expose' ทำให้ผมทำงานได้อย่างสะดวก เปิดหน้าต่างได้แยะๆเป็นสิบได้โดยทำงานอย่างไม่ชะงัก เพราะหน้าต่างหดซูมเข้าออกได้ นี่คือสิ่งที่ผมชอบ
นอกเหนือจากการเปิด terminal เป็น Unix 's bash shell เข้าไปทำงาน หรือติดต่อกับ server ต่างๆที่ต้องการได้สะดวก คล้าย Linux
เครื่องแม็คฯคือสุดยอดของ เดสท็อป คอมพิวเตอร์ ความรู้สึกดีมาก และในบรรดาเครื่องแม็คด้วยกัน เพื่อนชาวแล็ปท้อป G4 ก็ต้องอิจฉาในความเร็วของเครื่อง G5 dual processor ตัวนี้
ผมปรับจอ Sony 17" LCD ของผมให้ resolution สูงสุด ทำให้ได้ภาพคมชัดมาก ความสว่างกำลังดี เจ้าตัวนี้ ตามสเป็คของมันสว่างมากกว่าจอทั่วไปราวสองเท่าที่เดียว
ต่อมาผมเสียบ external USB hard disk เข้ากับเครื่องเพื่อโอนข้อมูลบางส่วนที่สำเนาไว้จากเครื่องวินโดวส์แล็ปท้อปผมไปยังเครื่องแม็ค ข้อมูลก็ไม่น้อย ราว 2 GB มีแฟ้มอยู่เป็นหมื่นแฟ้ม สารพัดชนิด หลังการส่งผ่านข้อมูล
ปรากฎว่า ผมสามารถค้นหาแฟ้มที่เพิ่งก้อปปี้เข้ามาผ่าน สปอตไลท์ได้เจอทันที รวมทั้งคำใน PDF files ด้วย นี่คือสุดยอด ไม่เพียงแต่เท่านั้น เจ้า USB hard disk ที่ยังคงเมานท์อยู่กับระบบก็โดน search เจอไปด้วย (ในนั้นมีข้อมูลตั้ง 50 GB เชียวนะ)
ทำเอาผมทึ่งมากในความสามารถอันยอดเยี่ยม ต้องซูฮก สตีฟ จ้อบส์ กับวิศวกรของเขาจริงๆ ... นับถือๆ
การติดตั้งซอฟต์แวร์หลังดาวน์โหลดก็ง่ายมาก ติดเสร็จก็ลาก icon ไปไว้ใน dock ก็ได้ short cut ที่ซูมเข้าออกได้อีก
เจ้า widgets ที่ผมชอบก็คือ dictionary & thesaurus และ translation แต่ยังไม่มีภาษาไทย คิดเล่นๆอยู่ว่า ถ้ามีเวลาอยากจะลองทำ widget มั่ง

คำไทย ที่คนใช้สลับหรือผิดความหมายไปจากเดิม

อนุสนธิจากวันก่อนที่ได้หนังสือมา ๒ เล่ม ส่งมาให้จากมติชนเป็นของกำนัลแด่สมาชิกวารสารศิลปวัฒนธรรม เขาส่งมาให้เป็นประจำทุกๆปี มีเล่มหนึ่งหนาหน่อย พลิกๆดูเป็นเรื่องเกี่ยวกับส้วม อ่านดูคร่าวๆจึงได้ความรู้ใหม่ว่า
คำว่าส้วมนั้น ทางอีสาณเดิมใช้หมายความว่า ห้องนอนลูกสาว คือเป็นห้องพิเศษเฉพาะ อาจจะเล็กๆ แต่ปัจจุบันนี้ความหมายที่คนรับรู้กันกลายเป็น เว็จ ซะนี่ คนภาคกลางคงเป็นห้องเล็กๆเหมือนกันละมัง
จากคำนี้ ทำให้ผมนึกไปไกลถึงคำอื่นๆอีกหลายคำที่เคยได้ยินมา
ภาษาไทยเนี่ย คนที่ฟังหูไม่กระดิกใช้ผิดกันแยะ อย่างคำว่า รุ้ง หมายถึงนกเหยี่ยวชนิดหนึ่ง อย่างเช่นในกลอนเรื่องพระอภัยมณีที่ว่า "เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา" คนก็ไปนึกว่าเป็นรุ้งกินน้ำเสียฉิบ
คอลัมนิสต์ในหนังสือพิมพ์บางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำ แย่จริงๆ
มีคำไทยอยู่หลายๆคำ ที่คนปัจจุบัน ใช้สลับความหมายกับที่คนโบราณเคยใช้ไปแยะ อย่างคำว่า แพ้ เนี่ย สมัยก่อนแปลว่าชนะ ซึ่งตรงข้ามกับคำว่าพ่าย
คำนี้ตอนหลังคนเข้าใจมากขึ้น ต้องขอบคุณหนังเรื่อง สุริโยทัย และก็นักพากย์กีฬาทั้งหลาย ที่พยายามใช้คำว่าพ่ายกันมากขึ้น
อีกอย่างที่นึกได้ก็ คำว่าวันหน้า กับวันหลัง วันหน้าคือวันที่ยังมาไม่ถึง วันหลังนั้นผ่านไปแล้ว คนที่ใช้สลับกันก็ยังมีแยะ เช่นถ้าเราชวนเพื่อนไปกินข้าว เพื่อนยังไม่ว่างก็ผลัดไว้ก่อน อาจจะบอกว่า "เฮ้ย เอาไว้วันหลัง" แบบนี้ก็ผิด แต่เป็นอันรู้กันว่าเขาหมายความถึงผลัดไว้วันหน้า

อีกคำ ผมมักได้ยินจากชาวไทยเชื้อสายจีน หลายคนชอบใช้คำว่า เช้าๆ แทนความหมายว่า เร็วๆ อย่างเช่นพูดว่า "วันนี้นอนเช้าๆหน่อยสิ" แทนที่จะพูดว่า วันนี้นอนเร็วหน่อยสิ หรือไม่ก็ วันนี้นอนแต่หัวค่ำสิ
หรือภรรยาบอกสามีก่อนออกไปทำงานตอนเช้าว่า วันนี้กลับบ้านเช้าหน่อยนะ ก็เป็นอันได้ผล เจ้าประคุณสามีคงจะกลับมาบ้านเช้าวันรุ่งขึ้นแน่นอน ผิดความประสงค์ของอาซ้อผู้เป็นภรรยา
ตอนนี้ความหายเลยเลือนไปแล้ว ใครฟังแล้วไม่รู้อาจจะนึกว่า คำว่าเช้าแปลว่าค่ำไปแล้ว

แมคฯ ตัวใหม่สำหรับลุยงาน

เมื่อวันศุกร์ เครื่องคอมพิวเตอร์ใหม่สำหรับออฟฟิสผมมาแล้ว หลังจากล่าช้าไปนาน

เครื่อง แมคคินทอช ที่ผมเพิ่งได้มา เป็นเครื่อง Mac G5 2.0 GHz Dual processor ตัวเบ้อเริ่ม แต่เงียบกริบ ไม่มีเสียงเลย ตั้งอยู่ที่พื้นห้องข้างๆโต๊ะอย่างสวยงาม และ สง่า
ทำให้เจ้า Hewlett-Packard Pentium 4 tower ที่ผมลง Linux TLE 7.0 เอาไว้และตั้งอยู่ใต้โต๊ะทำงานดูเล็กไปแยะ
บนโต๊ะทำงานผม เลยมีจอแอลซีดีสองตัว ตัวเดิมเป็นของ HP อีกตัวเป็นจอใหม่ Sony 17" ที่ซื้อมาใช้กับเครื่องแม็คฯ (ผมไม่มีปัญญาซื้อจอจากแม็ค เพราะแพงมาก ขนาด 20" ราคากว่า ๔ หมื่นบาท
ของโซนี่ 17" ราคาหมื่นกว่าบาทเอง) จอสองตัวบนโต๊ะทำเอาไม่มีที่วางเครื่องแล็ปทอปเดิมของผม สงสัยต้องงดใช้เตรียมปลดเกษียณให้ลูก เพราะเจ้า toaster laptop นี่ใช้มา ๓ ปีแล้ว

เมื่อเปิดเครื่องจีไฟฟ์ดู ความรู้สึกเมื่อสิบปีก่อนก็หวลคืนมา Finder ยังคงอยู่ เมนูด้านบนจอยังคงความรู้สึกเดิม

บรรดาเพื่อนๆชาวแม็คฯแห่กันเข้ามาชื่นชม หลายคนที่นี่ใช้ PowerBook 12" กันเป็นหลัก ต่างก็ชมว่า เครื่อง G5 สองซีพียูนี้เร็วมาก คนนึงลงนั่งจัดแจงเปิดหน้าต่างเทอร์มินัลแอบเปิดดูไอพีนัมเบอร์ของเครื่องนี้เรียบร้อย
บอกว่า ถ้าเผลอเมื่อไรจะแอบโยนจ๊อบเข้ามารัน โอเค โนพรอบเบล็ม

กล่องยูพีเอสของ Leonics 1000 KVa ยังคงไม่ได้แกะ วางเกะกะอยู่ รวมกับกล่องกระดาษแข็งที่ใส่เครื่องมา ผมมัวอยากลองเครื่องคอมฯใหม่ ยังไม่มีเวลาไปชาร์จแบตเตอรีค้างคืน

ทำไมผมถึงหันมาใช้แม็ค โอเอสเท็น รุ่น ไทเกอร์

ผมมีความจำเป็นต้องใช้เครื่องสมรรถนะสูง และเปิดหน้าต่างทำอะไรต่ออะไรเต็มไปหมด ยูนิกส์เป็นระบบที่ทำให้ผมทำงานได้สะดวกกว่าวินโดวส์ นอกจากนั้น เครื่องก็ไม่แฮงก์ด้วย

คำอธิบายเพิ่มเติมก็คือโอเอสเท็นนั้นมีพื้นฐานเป็นระบบยูนิกส์ ซึ่งกำเนิดมาเกือบ ๔๐ ปีแล้ว มีความเสถียรมาก และปลอดภัยสูง และมีการปรับปรุงอย่างสม่ำเสมอ
และแอ็ปเปิลเองก็มีอัพเกรดย่อยของโอเอสให้เฉลี่ยราวทุก ๒ เดือน
ความจริงผมก็ชอบลินุกส์ และใช้อยู่เหมือนกัน แต่ ยูสเซอร์อินเตอร์เฟสชองแม็คทำได้เยี่ยมยอดกว่ามาก การใช้เครื่องสำคัญที่ซอฟต์แวร์ และความรู้สึกในการใช้แมคนั้นเยี่ยมที่สุด
และ ถ้าไม่พูดเรื่องดีไซน์ของยูสเซอร์อินเตอร์เฟสที่เยี่ยมยอดแล้ว
คุณภาพของตัวเครื่องก็เฉียบ มีการเลือกอุปกรณ์ที่มีการควบคุมคุณภาพเป็นอย่างดีมาประกอบ โอกาสเสียน้อยมาก
ถ้าคนทำงานมีอาชีพที่ต้องใช้คอมพิวเตอร์ก็ต้องใช้เครื่องที่เยี่ยมที่สุดนั้นแหละ ว่ากันว่า ขนาด ไลนัส ทอร์วาล เจ้าพ่อลินุกส์ยังใช้เครื่องแม็คฯเลย

ย้อนกลับมาเรื่องไทเกอร์อีกที ฟีเจอร์ที่พูดกันมากก็คือ สปอตไลท์ กับ วิดเจ็ต นั้น บรรดาผู้ใช้ก็ต่างเห็นกันว่าเยี่ยมมาก
อย่างสปอตไลท์นั้นเหมาะสำหรับคนขี้ลืม (รวมผมด้วย)เป็นอย่างดี และแก้เรื่อง search แฟ้มเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่เจ้าวินโดวส์ก็ไม่เคยจำซักทีว่ามันอยู่ตรงไหน ต้องหาใหม่ทุกครั้ง ได้ชงัด

ปัญหาอย่างเดียวของสปอตไลต์สำหรับคนที่เป็นโปรแกรมเมอร์คือ อาจจะต้องปิดมันเสียในขณะเขียนรันโปรแกรมบางอย่างที่สร้างไฟล์เอาท์พุทที่มีดาต้าจำนวนมาก อย่างจีโนมเดต้านั่น ไม่งั้นจะให้ให้เครื่องช้าลงมาก
บางคนให้ความเห็นบอกว่าคุณภาพของไทเกอร์ตอนนี้ดูจะยังไม่ค่อยนิ่งเท่าไร อาจจะนิ่งดีในราวปลายปีนี้ เมื่อเวอร์ชั่นขึ้นไปถึง 10.4.3 เป็นอย่างน้อย

สำหรับผมนั้นฝันไกลไปถึง โอเอสรุ่นต่อไปของแมคที่ชื่อว่า ลีโอพาร์ดไปแล้ว อาจจะออกมาในปลายปีหน้าเพื่อชนกับ ลองฮอร์น ก็ได้ ผมเชื่อว่า อินเตอร์เฟสน่าจะดียิ่งขึ้น อาจจะไปถึงขนาด ๓ มิติก็ได้ เพื่อเตรียมรับมือกับลูกเล่น ลองฮอร์นของไมโครซอฟต์
อย่างไรก็ดี ผมยังนึกไม่ออกว่า การมีอินเตอร์เฟสเป็นทรีดี จะเพิ่มประสิทธิภาพการใช้งานให้สูงขึ้น หรือสูงขึ้นมากอย่างไร
ไทเกอร์ออกมานี่ แฟนแอปเปิ้ลหลายๆคนเชื่อกันว่า มาร์เก็ตแชร์ของไมโครซอฟต์อาจจะค่อยๆลดลงก็เป็นได้ สำหรับผมนั้นอยากจะรอดูปลายปีหน้า คิดว่า สตีฟ จ้อบส์ จะมีเซอร์ไพรส์อะไรประกาศออกมา แล้วคนทั่วโลกก็จะรู้กันเองแน่ว่าความเห็นนั้นจะจริงหรือเปล่า

ควันหลงจาก โอลิมปิกส์วิชาการ

ได้ทราบข่าวดีเช่นทุกปีว่า นักเรียน ม. ๖ ไทย ที่ไปแข่งขัน โอลิมปิกส์วิชาการได้รางวัลกันมาอีก เช่นเคย เท่าที่เป็นมาหลายปีแล้ว เป็นเรื่องน่ายินดี แต่ทว่าสังคมก็ไม่ควรลิงโลดกันจนขาดความสำนึก

การที่ได้รางวัลมานั้น นอกจากเด็กๆจะต้องศึกษา มุ่งมั่นเพื่อจะเอาเหรียญให้ได้ ครูพี่เลี้ยงก็ต้องดูแลอย่างมาก ต้องไปเชิญอาจารย์มหาวิทยาลัยมาติว พ่อแม่ต้องเข้าใจและสนับสนุน โรงเรียนก็ต้องสนับสนุน งบประมาณถ้าไม่มีอาจจะต้องขอจากสมาคมผู้ปกครองและครูฯ ถ้าไม่มีก็ต้องไปหาจากสปอนเซอร์ (อย่างบางโรงเรียนเช่น สวนกุหลาบ ศิษย์เก่ารุ่นต่างๆก็ลงเงินไปช่วยแยะมาก) โดยส่วนรวม
สมาคมวิทยาศาตร์ก็เข้าไปช่วยดู แต่จุดที่สะกิดใจผมก็คือ เคยได้ยินมาว่าข้อสอบวิชาต่างๆนั้น มันเกินหลักสูตรมัธยมฯบ้านเรา ไปมาก ทำให้ต้องมีการคัดเด็กเข้าค่าย ให้อาจารย์มหาวิทยลัยต่างๆช่วยติววิชาการระดับปีหนึ่งปีสองให้ นี่เป็นข้อมูลเมื่อสองสามปีมาแล้วที่ได้ยินมา
สิ่งที่ผมคิดสงสัยอยู่ และไม่รู้ก็คือว่า ในหลักสูตรใหม่ที่ปรับปรุงแล้วนี้ ได้มีความพยายามยกระดับหลักสูตรวิทยาศาสตร์มัธยมบ้านเรา ให้ทันสมัยกันเท่าอารยประเทศกันบ้างแล้วหรือเปล่า เพราะอยากให้การเรียนแบบเนื้อหาใหม่ๆไม่ตกเฉพาะกลุ่มเด็กที่จะสอบโอลิมปิกส์ เท่านั้น แต่อยากให้ครอบคลุมทั่วไปทั้งประเทศ สมัยก่อนเคยพูดกันว่า ต้องใช้เงินเป็นหมื่นๆล้านเพื่อปรับปรุงหลักสูตรโรงเรียนทั่วประเทศ ก็เลยไม่ทำกัน แต่ตอนนี้ทำแล้ว ไม่ทราบว่ามีปัญหาอย่างไรก็ไม่รู้ ลูกผมก็ยังเรียนไม่ถึงมัธยมฯ ไม่งั้นก็จะรู้แน่

Posted from my Linux TLE 7 box via Firefox (Thai modified)

สุดสัปดาห์กับการอ่านหนังสือของผม

ผมซื้อหนังสือ Programming Perl หรือที่ชาวเพอลเรียกว่า The Camel Book มาตั้งสองปีแล้วละมัง ยังอ่านไม่จบซักที แม้ว่าตอนต้นเล่มจะอ่านมาแล้วสี่จบแต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังอ่านข้ามไปอยู่ ตั้งใจว่าจะพยายามอ่านให้จบในเดือนนี้ อย่างน้อยให้ผ่านตาบางส่วนหนึ่งเที่ยว ขนาดพาลูกไปเรียนเปียโน กับไปชอบปิ้งที่ซุปเปอร์ฯ ผมก็ยังอุตส่าห์กระเตงคัมภีร์เล่มหนาเกือบพันหน้านี่ไปด้วยทุกๆที่ แต่ก็ได้ผล มีความก้าวหน้าไปได้หลายสิบหน้า ส่วนหูกับรับฟังซีดีเพลงคลาสสิคจากหูฟัง CD Walkman ที่กระเตงใส่กระเป๋าห้อยเอว บวกกับใส่กางเกงยีนส์ตัวใหม่ดูแล้วเห็นทีจะกระชากวัยลงไปได้แยะ อายุอาจจะหายไปสักหนึ่งทศวรรษละมัง

ต่อมากลับบ้าน รู้สึกเบื่อเรื่องโปรแกรมมิ่ง จึงไปงัดหนังสือนวนิยายเรื่อง สุริยวรรณมัน ของ ทมยันตี ออกมากอ่านสลับบรรยากาศ ไม่อ่านจนจบหรอก พอหายเบื่อก็จะกลับไปอ่านเจ้าหนังสืออูฐนั่นต่อ

คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ ใช้ Mac ละ

เมื่อวานได้ราคาเครื่องคอมพิวเตอร์มาเปรียบจากสองบริษัท เลยตกลงซื้อ ผมอนุมัติตังค์เรียบร้อยจากงบโปรเจ็คผม ให้พัสดุไปช่วยจัดการให้
เป็นเครื่อง Power Mac G5 dual processor 2.0 GHz สำหรับใช้ที่ออฟฟิส บนโต๊ะทำงานผม กะว่าอาจจะทำเป็น application server เล็กๆใช้ในกลุ่มด้วย
เพื่อนผมสนใจบอกว่าไว้จะขอมารันเทียบกับเครื่อง G4 ของเขา โอเค ยินดีมาก
ผมมาคิดๆดู ผมไม่ได้ใช้แม็คมาร่วมสิบปีแล้ว ตั้งแต่ system 6 มี multifinder อยู่นั่น พอ Win95 ออกมา คนใช้กันทั่วก็เลยเปลี่ยน

ตอนนี้ แม็คกำลังมาแรง นักวิจัยแถวหน้าของประเทศไทยใช้ Mac กันมาก กลุ่มงานผมใช้แม็คกันหมด ผมก็เลยตกลงใจว่าจะกลับมาใช้แม็คตั้งแต่ปีที่แล้ว
เพิ่งมาซื้อตอนนี้ สาเหตุคือคุณลักษณะของโอเอส เป็นหลัก ไม่ใช้เครื่องสวยอย่างเดียว
นี่สำหรับเครื่องโน้ตบุ้คส่วนตัวก็กำลังรอจังหวะจะเปลี่ยนมาเป็นแม็คเหมือนกัน ยิ่ง tiger ออกมายิ่งน่าใช้ เหมาะสำหรับคนขี้ลืมอย่างผมมาก
และโน้ตบุ้คเครื่องเดิมใช้ Athlon มา ๓ ปีแล้ว ตอนนี้จะทนไม่ไหว นิ้วแทบพองทุกวัน จอก็ไม่ค่อยสว่าง
เพราะร้อนมากทั้งเครื่อง ยิ่งถ้าใช้บู้ทเป็น Linux ยิ่งร้อนใหญ่จนต้องดับเครื่อง ผมตั้งสมญานามมันว่า toaster แล้ว คือเครื่องปิ้ง
ปัญหาที่รอคืออย่างว่า รุ่นในเมืองไทยหลายๆรุ่นยังไม่ bundle ไทเกอร์มาให้ ต้องรออีกสักพัก
อีกอย่างคือผมเดาเอาว่า ในโอเอสรุ่นต่อไป 10.5 Leopard นั้น อาจจะมี interface เป็นแบบ 3D คล้ายกับ หรือดีกว่า Longhorn ที่กำลังจะออกปลายปีหน้า
ดังนั้น graphic capacity ของเครื่องต้องดีมากๆ และฮาร์ดดิสก์ก็ควรจะมีขนาดไม่น้อยกว่า 80 GB แบบนี้ตัดเครื่อง iBook รุ่นปัจจุบันไปได้เลย ต้องรอไปอีกสักพัก

เด็กไทยสมัยนี้ไม่ชอบกินขนมไทย ผลไม้ไทย

เร็วๆนี้วันหนึ่ง ผมเจอแม่ค้าหาบทองม้วนเต็มหาบมาขายที่โรงเรียนลูกใกล้บ้าน ไม่เคยเห็นมาขาย คงเพิ่งมาตั้งขายวันนั้น แกนั่งหน้าจ๋อยเพราะไม่มีใครซื้อ

เด็กสมัยนี้อาจจะไม่ชอบกินขนมไทยๆ หรือกินไม่เป็น กินแต่ขนมขบเคี้ยวแพ็คในห่อที่ผลิตจากโรงงาน ผมสงสารผมเลยซื้อไปสามห่อ ไปให้ลูกชิม กินกับเพื่อนๆ ปกติลูกผมแกก็ไม่กินหรอก

คิดเอาว่า ขนมไทย ก็จะไปเข้าอีหรอบเดียวกับ ผลไม้ไทย ที่คนไทยไม่ค่อยกิน จนขายราคาถูกแบบขาดทุนคงก็ยังไม่ค่อยซื้อ อย่างเงาะเป็นต้น ตลาดนอกเมืองขายกิโลกรัมละ ๑๐ บาท ชาวสวนจะล้มละลายตาย นี่กำลังเจอผลไม้จีนมาตีตลาดอีก ถ้าผมมีโอกาสเจอผมจะซื้อผลไม้ไทยมาหลายกิโลมากเลย อย่างเงาะนี่ของชอบ และผมพยายามไม่ไปกินผลไม้เมืองนอก ลูกละหลายบาทหรือหลายสิบบาททั้งหลาย แม้ฟาสต์ฟู้ด หรือ ร้านอาหารแดกด่วน ผมก็พยายามไม่เข้า อย่างมากอาจจะปีละหนเองมั้ง

ไทยไม่ช่วยไทยแล้วใครจะมาช่วยคนไทยด้วยกัน

ไหว้ครู Ceremony to pay homage to our teachers

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๒๓ มิ.ย. ๔๘ ที่ผ่านมา ผมกับภรรยาไปร่วมงานไหว้ครูโรงเรียนของลูกเช่นทุกปี ในบรรดาผู้ปกครองไม่กี่สิบคนที่ลูกๆจากแต่ละห้องไปรับรางวัล ที่ไปทุกปีก็เพราะลูกผมได้ที่ ๑ ทุกเทอม ต้องไปรับเกียรติบัตร จนตอนนี้มีเป็นแฟ้ม
ผมไปร่วมงานเห็นเด็กเล็กทั้งอนุบาลและประถม ดูแล้วก็น่ารักดี เห็นว่าประเพณีนี้เป็นประเพณีที่ดี ผมเองขณะร่วมพิธีท้ายหอประชุมก็นึกถึงบรรดาครูอาจารย์ของผมที่เสียชีวิตไปแล้ว และครูประจำชั้นของผมทั้งหลาย ก็นึกถึงพระคุณครูตามไปด้วย
น่าแปลก ในมหาวิทยาลัยไม่ยักกะมีไหว้ครู ถ้ามีก็สักแต่ทำแบบเสียไม่ได้ ทำเฉพาะปีหนึ่ง จากนั้นไปก็ไม่มีอีก ผมเองเห็นว่าธรรมเนียมดีๆน่าจะมี
ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะอาจารย์มหาวิทยาลัยไม่อยากเป็นครู อยากเป็นอาจารย์มากกว่า การเป็นครู อาจดูประหนึ่งว่าคุณวุฒิน้อยรายได้น้อยกระมัง และอาจารย์มหาวิทยาลัยน้อยรายที่ใช้สรรพนามบุรุษที่ ๑ เรียกตนเองว่าครู สมัยผมเป็นนิสิตปี ๑ เมื่อเกือบสามสิบปีมาแล้วยังจำได้ว่าฟังขัดๆหูที่อาจารย์ชายทุกคนเรียกตัวเองว่าผม หรือ อาจารย์หญิงส่วนหนึ่งเรียกตัวว่า "ชั้น" หรือ พี่
อาจารย์ส่วนมากสมัยนี้หารู้ไม่ว่า แต่โบราณมาแล้ว ครูเปรียบดั่งพ่อแม่ที่สองรองจากพ่อแม่จริง ได้รับการเคารพอย่างสูงจากศิษย์ ไม่เรียกตนเองว่าครู ศิษย์สมัยนี้เลยไม่เห็นหัวอาจารย์ อย่างมาสอนปาวๆตั้งหลายชั่วโมงมันยังจำชื่อบ่ได้

Thai Vipassana books I just bought

With the same trip to Seacon Square, I stumbled upon and bought 2 books on Vipassana meditation (concentration) from a Dokya bookstore. Both of them are in Thai language, but one of them is more interesting than the other.

The (first) book was translated into Thai This was the was published by Siam Press (7th printing).
The book's title in Thai is หัวใจกรรมฐาน from the English edition entitled "The Heart of Buddhist Meditation". The original shorter version was in German called "Satipatthana, Der Heilsweg Buddhistischer Geistesschulung", publised in 1950.
The surprise for me was that the late author was German and his original name was Siegmund Feninger, born in Hanau (?) on July 21,1901, self-educated in Buddhism and later was ordained a Buddhist Monk in Ceylon (Sri Lanka) before WWII (1936)and
received a monk name of Nyanaponika Thera, equivalent to พระญาณโปนิกเถระ in Thai scripts.
He as as widely regarded in Sri Lanka, and passed away on October 19, 1994. The first edition was published since B.E. 2528 or 1985 but I did not know, actually I was still studying in the US at the time so naturally I could not see it.
The translator was Gen. Charn Suwanwipatch, M.D., and the reader and editor was the venerable พระพรหมคุณาภรณ์ Phra Promkunapork (P. A. Payutto), better known in the former royal title of พระธรรมปิฎก Phra Dhammapitaka and regarded as the most knowledgeable sophist on Tripitaka and Dhamma in Thailand (or perhaps the World),

The second book is วิปัสสนาทีปนี and was written by the late venerable พระพรหมโมลี (วิลาส ญาณวโร ป.ธ. ๙), and printed by Dokya Press. It is one in a series by the same author and is more of an elegantly-worded literary assay on Vipassana.
I think once I start reading this second book I must have strong concentration, think hard, in order to try to decipher meannings behind its analogies and beautiful and sophisticated Thai words inside.

I think I will enjoy both of them.

Cuckoo clocks in Bangkok

Last Saturday, I revisited Seacon Square, claimed to be one of the largest shopping malls in the World, to pick up a repaired cuckoo clock of my aunt's. Cuckoo Haus is the only shop I know in Thailand which sells cuckoo clocks, mostly from Germany, and repair them locally when needed. Previously there was a kiosk branch in Central Pinklao as well, which I used to go there but was closed, so I had to drive diagonally on the express way across the Bangkok city to get there. I guess, selling high-price specialty clocks might not be a brisk business in Southeast Asia after all. The shop's current owner and the repairman, Mr. Apichat, was quite cordial on the phone: I have never met him in person. He told me years before that this shop has changed its owner three times: my Black Forest cuckoo clock was bought by my mom from perhaps the first owner over 15 yr ago. Mr. Apichat has fixed my clock once and another of my aunt's twice. Repair cost was deemed reasonable, although each repair and spare-part change costed about 1/10 of a new purchase of a similar model. My old frail aunty was very happy the hear her clock sings and chimes again. I agree that having a functioning cuckhoo clock in a house is essential for us owners now: it makes the house lively and it hourly cheers up our feeling. Admittedly, cuckoo clock was noisy and bothersome in the beginning for me but gradually I started to love it. Without its singing and musical chime, together with revolving dolls, the house would be abnormally quiet and felt dull. My aunt feel the same. Therefore, paying high cost for each repair was worthwhile for me. I also absorbed all the repair costs of my aunt's clock out of my own pocket like before. Thanks to my lovely wife for not complaining.

จะชะลอโรคสมองแก่ได้อย่างไร

จะชะลอโรคสมองแก่ได้อย่างไร จะได้ให้สมองทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ
ผมไปอ่านเจอจากวารสารมา เก็บข้อแนะนำเท่าที่จำได้มาได้ดังนี้

นอนให้พอ อย่าอดนอน
กินไวตะมิน ซี และ อี ทุกวัน เพื่อไปควบคุม free radicals ไม่ให้ทำลายสมอง และก็กินพวก บี ๒ ด้วย (ผมกิน บี ๑ ด้วย)
ควรกินอาหารเช้า เน้นที่อาหารมีไฟเแบร์แยะๆ
อย่ากินอาหารมากไป จะหัวตื้อ
อาหารกลางวันควรมีไข่แดงด้วย เพื่อให้ได้สาร phosphatidyl choline เพื่อเอา choline ไปสร้าง neurotransmitter
ควรกินสลัด กินปลา (ผมคิดว่าน่าจะลดเนื้อด้วย)
ตอนบ่าย ควรกินโยเกิร์ต ด้วย เพราะมี tyrosine แยะ เอาไปสร้างสารพวก norepinephrine และอื่นๆ
ออกกำลังกายอย่างน้อยอาทิตย์ละ ๓ วัน
พักสมองบ่อยๆ (ผมคิดว่าเราเข้าสมาธิจะช่วยได้แยะ)
ใช้หัวคิดบ่อยๆ เหมือนกับเป็นการออกกำลังกายให้สมอง
ยามต้องจดจ่อกับงาน งดสภาพการที่จะมีการกวนการทำงาน เช่น มีโทรศัพท์กวน หรือคนกวน (หรือ เว็บ อีเมล์)

What is the aim of Buddhda's Dhamma, or the core of Buddhism ?

Accoding to "Luang Phor" (Father) Pramote, he said
"... understanding of the body and mind, in order to eliminate suffering."

Yes, that 's the same as mentioned in the Tripitaka.

After years of practicing both Samatha and Vipassana, both types of concentration (meditation) helped me to start a grimpse (perhaps 1 % appreciation on) the exact meaning of the word "Buddha" or "the knowleadgeable one, the awaken one, the joyful one".
But it will likely take at least a few years (decades ?) before "I" could develope "my" mind to the level of "Sodaban", if "I" would ever be able to do it in this life at all.

* There is no real "I" or "my" in Buddhism.

พุทธศาสนา ศาสนาประจำชาติไทย

ช่วงนี้มีข่าวพระภิกษุจำนวนมาก และ พุทธบริษัท ออกมาแสดงความเห็นหน้าสภา เรื่อง การกำหนดในรัฐธรรมนูญให้พุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติไทย
ผมเอง ในฐานะนักปฏิบัติระดับเริ่มต้นคนหนึ่ง ก็เห็นด้วยกับประเด็นดังกล่าวว่า พุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติไทย และควรจะระบุไว้ เท่าที่ผ่านมา ผมเคยคิดในใจอยู่เสมอว่า มีกระบวนการลับๆที่พยายามสร้างกระแสบ่อนทำลายพระศาสนาอยู่ ในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมา
และจากการพูดคุยกับเพื่อนชาวพุทธบางคน ก็เห็นว่าคิดตรงกัน
นับตั้งแต่การที่ศาสนิกอื่น พยายามแทรกตัวเข้าไปในหน่วยราชการต่างๆ และพยายามแก้ไขอะไรต่างๆให้เอื้อต่อศาสนาอื่นมากจนเกินไป ที่เห็นได้ชัดก็อย่างแก้ไขหลักสูตรในโรงเรียน
ไม่ให้เรียนพุทธศาสนา แต่ไปตัดทอนเนื่อหาลงเหลือเพียงไม่มาก และยังนำเสนอเนื้อหาปนเปไปกับศาสนาอื่นๆ ทำนองว่า เพื่อความเท่าเทียมกัน
ผมได้แต่ปลงสังเวชใน อวิชชา และโมหะ กิเลส ตัณหา ของศาสนิกอื่นเหล่านั้น และรู้สึกสลดใจที่ มีการพยายามทำให้เยาวชนรุ่นใหม่หลงผิดไป
และเรียนรู้เพียงเปลือกของพุทธศานาเท่านั้น ผมคิดว่าต่อไปนี้ เท่าที่ทำได้ คนที่เป็นพ่อแม่ ที่เป็นพุทธศาสนิกชนที่แท้จริง เป็นนักปฏิบัติ คงต้องฝึกฝนลูกหลานให้ดีกว่านี้
ขืนปล่อยให้ระบบโรงเรียนอบรมสอนสั่ง จะพากันแปลงความเชื่อไปมากขึ้นๆ
ขบวนการนี้ส่วนหนึ่งก็ดูจะไปสอดคล้องกับการพยายามเข้ามาครอบครองระบบเศรษฐกิจประเทศไทย ของกลุ่มทุนข้ามชาติ และกลุ่มนายทุนผู้บูชาแต่วัตถุนิยมและเห็นแก่ลาภเข้าตน