สิทธิบัตรซอฟต์แวร์

มีบทความที่ลิงก์ไปข้างบนที่ Groklaw บอกว่า ไมโครซอฟต์ได้จัดการจดสิทธิบัตรแนวคิดเกี่ยวกับซอฟต์แวร์บริหารจัดการผู้ใช้สูงสุด ซึ่งในระบบยูนิกส์เขามีมาต้ังนานแล้วในคำสั่งที่เรียกว่า sudo ซึ่งทำให้เกิดความรู้สึกอเน็จอนาถเป็นอย่างมาก ในการทำงานของสำนักงานสิทธิบัตรสหรัฐ (USPTO) ที่ทำงานเสมือนไม่รู้อะไรเลย ไม่ทราบว่าให้สิทธิบัตรไปได้อย่างไร

เชื่อว่าคงมีผู้ไปท้าทายสิทธิบัตรนี้ต่อไปในศาลสหรัฐ

สำหรับเรา ชาวต่างชาติ ก็เห็นตัวอย่างได้อีกอย่างหนึ่งว่า สำนักงานสิทธิบัตร ไม่จำเป็นต้องทำงานถูกต้องเสมอไป
ที่พึงระวังอีกอย่างก็คือ การบังคับใช้สิทธิบัตรในประเทศอื่นๆ หากว่าไปจดสนธิสัญญารับรู้สิทธิบัตรต่างชาติแบบไม่ลืมหูลืมตา ก็จะมีผลกระทบเชิงลบไปด้วย

มีคนจำนวนไม่น้อย กำลังต่อต้านการจดทะเบียนสิทธิบัตรซอฟต์แวร์ และ สิทธิบัตรกระบวนการทางการค้า ซึ่งผมก็ค่อนข้างเห็นด้วยในการคัดค้าน
ฝรั่งมีความโลภมากเป็นที่ตั้ง โดยเฉพาะบริษัทข้ามชาติ มีอะไรมันก็จะคว้าไปหมด

Back to Bodhgaya

We came back to Bodhgaya, while in the bus we tasted a local dessert called "Kadcha". Tipitaka mentioned it as a fried dessert in a story about a very thrifty millionaire who wanted to have it cooked only for him and not willing to share to others. So he had it fried on his seventh floor castle, but a Buddhist monk who had supernatural power still appeared in the air outside his windows and asked for it so he unwillingly gave it to the monk. The dessert looks like a crossed between fried crossant and folded curry dessert. It came in 2 flavors, sweet or salty. I understood then why the millionaire did not want to share his dessert to others and why, 2500 years later, it 's a popular dessert now.

Next morning we went to visit the place where Suchada (Suchata) 's house was. The mound is now covered with bricks and it now looks like an archeological stupa, perhaps in an attempt to lure tourists here. A mountain, Thais call Donkasiri, where Buddha spent his 6 years of physical torments during his quest to understand dhamma before enlightenment could be seen in the back behind our bus. We did not go there.





We visited a site near Niranjala river (Thais call Nerunchala) where Lord Buddha floated the gold tray after he consumed all the Payas (dessert made of rice, milk and butter) presented by Sujata on the day before the full moon night of May. He had not eaten for several days before. And he would not eat any food after the enlightenment for at least the next 49 days.

This locatlion is also where Buddha was given 8 bundles of long Gussa grass by a brahmin and he carried them across the river to where the Bodhi tree is (and now Bodhgaya) and used that to make a cushion for his sitting meditation on the enlightenment night (now celebrated as Vesakhabucha).

Nerunchala river is now mostly dried sand, with small stream running only afar in the middle, due to deforestation in the origin water source of this river.

Perhaps, the shrubs of grass we see in this picture are those of the Gussa grass.

Around the old Rajgir (5): Nalantha (old Nalanda)

We then proceeded to visit the oldest great Unversity in the World, Nalanda (Thais called it Nalantha) University. The guide said that its great coverage covers 7 x 3 sq.miles (approx 10 x 4.5 sq. km.). (But the dug archeological site covered only about 14 hectares, according to wikipedia). It was built in the old village where Sariputta (the right hand student monk of Lord Buddha, who was considered the most genius, and master of Abhidhamma) was born. Historians believed the University was built around 1600 years ago. It lasted around 800 years then destroyed by small muslim army. (I do not want to stir hatred here, but it 's a fact we should know.) Since no single person decided to fight, thousands of monks were slaughtered, many while in meditation. It was written that the temple complex was burning for months, esp. its 3 main libraries.



We could see several lecture halls in the area, with surrounding living rooms. This restored lecture hall is quite well preserved, with the platform in front of the class. That thousand years old hall gave me a kick to pose as a teacher there. :-)

Around the old Rajgir (4): Nalantha (old Nalanda)

Thai people like to stopped by to worship a big Buddha image made from black stone, called Luang Phor Dum (in Thai means the black father, and now the locals also called that in Thai name too). He is currently kept by local villagers outside the old Nalantha University. We went there and chanted mantra, meditated, and decorated him with gold-laced yellow robe. In the picture I also followed other Thais of sticking gold foil on him too. We also donated some money to help the locals in maintaining the small shack for the statue.
We had to walk a long way from the shack to the main road, where thousands or perhaps ten thousands came out to celebrate a festival to worship sun god (Suriya Dev) during that time causing a traffic jam on that small road.

Around the old Rajgir (3)

We stopped by at an often neglected Ajadsatru's Stupa. A lot of cow dungs are abundant in the lawn. This was the location where King Ajadsatru built a stupa to keep Rajgir's share of Lord Buddha 's relics that he obtained after the cremation at Kusinara (currently called Kusinagar). Perhaps Lord Buddha 's relics are no longer there but we stopped to chant mantra there anyway.

Around the old Rajgir (2): Weruwan

We stopped by at a government's park, where the old Weruwan (bamboo jungle) monastery was donated by King Bimbisara to Lord Buddha. This was the first Buddhist monastery so it 's a very important location. Too bad, local officials recently cleared a lot of bamboo trees away and thus we felt a bit disengaged of the original Buddhist name from the current physical appearance.
Another group of Thai monks and laypersons are already there, (seen in the picture as) walking around a Buddha image (Thaksinawat, i.e. walk clockwise, but I think Indians call it Parikam now). We stopped there to chant mantra, meditate for 20 min, and decorated the Buddha only image there with a gold-laced yellow cloth.

Around the old Rajgir (1)

After coming down from the vulture head peak, we briefly stopped by at the location where King Bimbisara of Rajgir was jailed and starved from foods (2600 years ago) by his son, King Ajadsatru (I spelled the way Thai people pronounced). From this area, the jailed King Bimbisara could look up to Buddha's shelter on the peak (arrowed) and possibly felt mentally comfortable while conducting his walking meditation to spend time in his cell. Without food he could live for a rather long time, until the new King sent a barber to make cuts on his feet so he could no longer walk, and eventually died. The story in Tipitaka also said that on that day, King Ajadsatru had his newborn baby and loved it very much. Soon he realized that his dad must have loved him so much too. But when the King ordered for the release of his dad, it was already too late to resurrect the former King's life. It 's a sad history.

Buddha's shelter at vulture peak, Rajgir

At the top of the Kitchakut hill, the original shelter of Buddha (Thais called it Mulakanthakudi) is located. There are stairs for people to climb up there. The shelter was small, only the size of around 3m x 3 m in size. New bricks were laid to show the location of the shelter and the ground was smooth covered with cement. I am not sure if that was how it looked like almost 2600 years ago. I supposed Lord Buddha lived in a much simpler way, even perhaps under a tree or a cave (like the Sugarakata cave). Again, it 's also possible that King Bimbisara built the Kuti for him up there.

Buddha would come down to the city for morning food alms, possibly by using the steep channel shown before the ladder was built.

Toward the vulture head peak

Walking uphill to the vulture head peak (or Kitchakut hill) via the Bimbisara road was a pleasant walk in October weather like this. I wore a jacket but did not feel hot. The ultimate goal is the original Buddha's Kuti (shelter) on the hill top. However, along the path there are several important points, including the location where Devatata pushed big stones downhill aiming to kill Buddha, a cave where Phra Mokalana meditated, and a cave (Sugarakhata cave, or Pig head cave) where Phra Saribut (Sariputta) became an Arahant. Pictures are shown below. I think the gold leaves pasted on these caves could probably be attributed by Thai people mainly. They came here to worship, to chant mantra, and to meditate.
Notice small stars inside the Mokalana 's cave.


Sugarakhata cave was an important place mentioned in Tipitaka, where Buddha was teaching to Thikanaka while Sariputta was fanning the Buddha nearby. After the teaching, Thikanakha became a Sodapun while Sariputta, already a Sodapun by that time, became an Arahant. Besides, Sariputta was a wise teacher, second only to Lord Buddha. Buddha taught Abhidhamma only briefly to Sariputta, but he then explained in-depth to his students. Since I am an Abhidhamma student, I consider myself a student of his as well.

Visit Rajgir

Rajgir was a big city 3-4 millennia ago. Thais also know its alias, Panjakhirinakara, which means the city surrounded by 5 mountains. Troughs in the ancient stone road created by carts thousands of years ago could be seen. The city was the capital of Magat kingdom.

After the capital was moved to Patliputra (Patna), after 2000 years, the city became a jungle, as viewed from the uphill road en route to "Kitchagut" hill (the Vulture head peak), where Lord Buddha 's Kuti was located. This clearly demonstrated the key principle of Buddhism, the 3 characters (Trilaks). Trilaks means everything (except Nirvana) has its start, its temporary existence, its end. A glorious city 3000 years ago is now visibly a forest. ( Well, I know that there is a (newer) small rural town in the name Rajgir located outside this mountain surround, but it is not the original Rajgir as Buddhists' regard.)

Main Viraha at Bodhgaya

The is the place almost 26 centuries ago where, under a Bodhi tree, Lord Buddha sat cross-legged with strong determination that he would not get up again unless he discovered the dhamma. He eventually had enlightment on the full moon night on the 6th month (May). The fourth generation Bodhi tree planted on the same spot can be seen on the left next to the tall Viraha. The Vihara housed a sacred Buddha image, called Luangphor Buddha Metta by Thais, on the first floor. A lot of people came here to meditate, to chant mantra, to walk clockwise around it three times (as a gesture to pay respect), or to pay homage by "Asdangkhapranot" (Tibetan style), which means having 8 points of the body touching the ground. Thais only do the 5 points touching the ground gesture now. Historically we did the Asdangkhapranot too, but not any more. I did not try that. My monk teacher said that he tried it once and after 3 times his body was sweating. More importantly, the (borrowed) bed would be quite smelly, if it's not your own.

International temples at Bodhgaya

There are a number of interesting temples at Bodhgaya. We briefly visited some of those before we went to the main Vihara. Tebetan temple was the first place we visited.

Later we went to visit the giant Buddha image, the Daibutsu.

From Bangkok to Bodhgaya

Recently I joined a trip to visit India's main Buddhist pilgrimage sites. I took a direct flight from Bangkok's Suvanaphum (Suvarnabhumi) airport to Gaya airport in northern India. The direct flight on a Boeing 737-400 was less than 3 hr. I 'd say over 95% of the passengers were probably Thais. A number of vegetarians who informed the check-in counter also got their vegetarian meal on board. Nice service. (Nope. I 'm not a veggie.) I believe this direct flight is operated only during winter (cold) season. At this time the passenger load was not high, probably it's just the start of the season as well as economic down turn. October is also the month for Kathin ceremony so a lot of devoted Buddhists (like my friends) are busy elsewhere in the country instead of going to India.

We arrived in Gaya airport just before 2 p.m. Indian time. We have been warned that there might be a small hassle to pass through the red tape at small Indian airport like this. I was lucky just to surrender to someone only a 10 Baht gel pen to get through smoothly.

We went straight to from the airport to the hotel, then to Bodhgaya (Thai called it verbally "Buddhagaya"), perhaps the main gateway to trace back Buddhist history in India.

We started by visiting some international temples first. It looked like those beggars and hawkers were mainly targeting (generous hearth) Thai tourists. Soon we learned our lesson on how to deal with them.

A picture of our plane taken at the Bangkok International Airport is shown below.

Loy Kratong

It was Loy Kratong day in Thailand yesterday, the full moon (15th waxing moon) night of the twelfth month (yes, it 's November). I think if one ask young Thai why do millions of people went out in the evening to put down small candle-lit and incensed sticks-lit flower floats along rivers or canals, new generation people might say the festival 's just for fun. I think they are probably right. For hundreds of years, that how young men had chance to meet young women at a rare night festival like this. Some might say otherwise that it is chance in a year to pay tribute to the river angel (Phra Mae Kongka) for providing life line to peple's living. But I would say that explaination was based on Hinduism belief, not Buddhism's. I 'll put down Buddhists' view point down here, which hopefully would be more useful to Thai Buddhists.

For Buddhists, putting the float along the river 's mainly for worshipping the foot print of Lord Buddha who stamped his footprint at a place called Numtanatee (perhaps a river bank or an oceanside somewhere) almost 2.6 millennia ago. Also, it 's to worship buddha's relics that had been floated at Ganges river in Varanasi by an Indian King after he discovered the relics in an old stupa near Varanasi. Also the 15th waxing moon night almost 2.6 millennia ago was the day a prominent Arahant and Buddha's right hand premier monk died, Sariputta (Thais called Phra Saribut)

Those are the reason why I and people in our group did put down floats at the Ganges river near Varanasi 4 days earlier, while we were in India.

ทำบุญสัปดาห์นี้

การทำบุญมี ๑๐ อย่าง ปกติที่ทำอยู่รายวันคือปฏิบัติภาวนาก็เป็นบุญใหญ่อยู่แล้ว และก็มี การฟังธรรมะ และอื่นๆ
แต่อาทิตย์นี้มีพิเศษอย่างอื่นด้วย นอกจากทำบุญหยอดใส่ตู้ถวายหลวงพ่อไป ๑ พันบาท ก็ยังฝากเพื่อนไปร่วมทอดกฐินด้วย ๒ พันบาท และ ไปไถ่ชีวิตวัว ๑ พันบาท ที่นาจะหลวย ตนเองไปร่วมงานกฐินด้วยไม่ได้ เพราะอีกสามสี่วันจะไปไหว้พระและนั่งสมาธิที่อินเดียและเนปาล

สภาวะธรรมที่เจอ

ต้องการบันทึกเหตุการณ์ที่เกิิดขึ้นกับตนเองเมื่อวันอาทิตย์ที่ ๔ ตุลาคมเอาไว้ จะได้ค้นหาง่ายๆในอนาคต

ก่อนอื่นต้องท้าวความว่า ประมาณหนึ่งปีที่ผ่านมา มีสติ เดินจงกรม และนั่งสมาธิ วันละสองรอบ เป็นส่วนมาก อารมณ์ดี ใจเย็นในรอบสองปีที่ผ่านมา ไม่ค่อยเครียด และ ศีลห้าค่อนข้างบริบูรณ์เป็นส่วนมาก และก่อนหน้านี้เป็นหลายเดือนก็ไม่ขาดเลย

บ่ายวันนั้น รู้สึกเหนื่อยๆ เลยไม่ได้ไปธุระนอกบ้านกับครอบครัว อยู่บ้านคนเดียว ก็เลยนั่งสมาธิบนโซฟา ตั้งใจแต่แรกว่าจะพักผ่อน ทำสมถะ ไม่ได้เป่าพัดลม อากาศร้อน เหงื่อออกเป็นเม็ดๆที่หน้าก็รู้สึก เลยกลายเป็นนั่งวิปัสสนาไป แต่ก็ตามรู้กาย รู้ใจไปแบบเห็นเป็นคนอื่น มีผู้รู้ เห็นความเกิดดับไปเรื่อยๆ ดูแบบใจเป็นกลาง ประมาณ ๑ ชม. ก็เกิดแสงสว่างเกิดขึ้นสองครั้ง (ไม่รุนแรงเหมือนคราวก่อน) รู้สึกเฉยๆ ตอนนั้นมีสติสัมปชัญญะอยู่ตลอด มองดูไป รู้สึกความมีตัวตนมันหายไปแบบชัดเจนกว่าเดิม รู้สึกมีความสุขดี
สองสามวันต่อมา สติกล้าแข็ง มองดูอากาศเห็นเป็นคล้ายละอองน้ำฝน แต่ไม่มีเม็ดฝนตกลงมาบนพื้น สติตั้งมั่นอยู่หลายวัน แต่ตามที่ครูบาอาจารย์สอนมา ท่านให้สังเกตไปอีกสามเดือน ก่อนสรุป
หลายวันต่อมาเกิดสงสัยขึ้นมาอีกว่า ผ่านด่านหรือเปล่าก็ไม่รู้ จะต้องหาเวลาไปกราบครูบาอาจารย์ต่อไป เพื่อให้ท่านเมตตาเช็คให้ แต่จะผ่านด่านแล้วหรือไม่เราก็ต้องมีสติตามรู้กายรู้ใจต่อไปอยู่ดี

ย้อนกลับไปเมื่อเกือบสามปีก่อน มีสภาวะธรรมอย่างหนี่งเกิดขึ้นคล้ายกันนี้ บันทึกไว้คราวก่อน ใส่ไว้ลิงก์ข้างบน

update -----

ไปกราบหลวงพ่อปราโมทย์ที่เมืองชลฯมาแล้ว ท่านชมว่าทำได้ดี ท่านบอกว่า ตอนนี้เราเห็นว่ากายไม่ใช่ตัวเราแล้ว แต่ว่าสักกายทิฏฐิยังไม่ได้โดนตัดไป
และท่านเสริมท้ายว่า อย่าไปอยากได้นะ

กลับมาบ้านแล้ว มาวิเคราะห์ดู โอภาสที่เห็นคงเป็นอาการของสมถะนั่นเอง
โดนกิเลสหลอกไปหลายวัน ได้เห็นอะไรๆโผล่มาอีกแยะ
เริ่มไปเห็นสักกายทิฎฐิที่ซ่อนอยู่
ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยเห็น เพราะเวลามีสัมมาสมาธิ จะไม่มีสักกายทิฏฐิปรากฎ

หนังสือใหม่ออกมา

หนังสือ พระกรรมฐานกลางกรุง จากบันทึกของ คุณ ดำเกิง สงวนสัตย์
แจกฟรี ไม่มีขาย
ตอนนี้ผู้ที่ร่วมบริจาคสมทบทุนในการจัดพิมพ์กำลังจะทะยอยไปรับหนังสือกัน
ผมเองก็ยังไม่ได้ไปรับ
คนทั่วไปคงไปขอรับได้จากสวนสันติธรรม ชลบุรี เมื่อไปกราบหลวงพ่อปราโมทย์

update ----
ไปรับวันต่อมา ที่โรงเรียนซุปเค สาขาพญาไท ของอาจารย์ซุป คนหนุ่มผู้สูงซึ่งคุณธรรม
ผมรับแล้วก็หยิบมาอ่านตรงโรงเรียนนั่นเลยจนจบ แล้วค่อยออกมาธุระต่อ

ถึงตอนนี้ก็แจกพรรคพวกไปสามสิบกว่าเล่ม เหลือไม่มาก คงแจกจนหมด
คิดว่าเป็นหนังสือดี อ่านแล้วทำให้เกิดศรัทธาว่าพระดีๆท่านมีอยู่ และได้เกร็ดเล็กๆน้อยบางอย่าง เป็นประโยชน์ในการปฏิบัติธรรม
ต้องกราบขอบพระคุณหลวงพ่อที่เมตตาให้จัดพิมพ์ และผู้ดำเนินการจัดพิมพ์ ผู้ดำเนินการรวบรวมคนบริจาค ให้เรามีโอกาสทำบุญกัน

ทรานส์เฟอร์ข้อมูลกึ่งโลเทค

เมื่อวานขับรถกลับบ้านตอนเที่ยง เพื่อไปทรานส์เฟอร์ข้อมูล จาก คอมพิวเตอร์คลัสเตอร์ประมวลผล ที่อุทยานวิทยาศาสตร์ มาใส่โน้ตบุ้ค โดยต่อผ่าน ADSL ที่บ้าน ขนาดข้อมูลเป็น GB เพราะไม่สามารถทำงานผ่านเครือข่ายของมหาวิทยาลัยได้ เนื่องจากมีการจำกัดโควต้าเหมือนผู้ใช้ทั่วไป และเราไม่ได้ขอสิทธิพิเศษเอาไว้
พวกเราหัวเราะกัน เพราะว่าเป็นการทรานส์เฟอร์ไฟล์แบบโลว์เทค ผมต้องขับรถไปเอาข้อมูล แต่จริงๆเป็นแค่กึ่งโลว์เทค เพราะจากบ้าน ก็ต้องใช้ secure copy นั่นแหละ ไม่ได้ขับรถไปเอาที่ปทุมธานี
ได้ดาต้ามาแล้วก็ใส่ทัมบ์ไดรฟไปให้ผู้ช่วย parse ต่อ

เลือกต้ัง(กรรมการสมาคม)น่าเบื่อ แต่ก็ต้องทำ

ผมเพิ่งลงบัตรเลือกตั้งกรรมการสมาคมฯ สำหรับสมัยต่อไป คงจะเมล์ไปพรุ่งนี้ เป็นอะไรที่ทำบ่อยมาก ทุกสองปีทำครั้งหนึ่ง แต่ก็ทำไมตัวผมรู้สึกเหมือนว่าผมทำมาเป็นสิบครั้งได้แล้ว จนรู้สึกเบื่อกับรูปแบบ ตอนแรกคิดว่าจะไม่ลงคะแนนละ ไม่เห็นมีข้อมูลอะไรเท่าไร แต่คิดๆไป ก็ตัดสินใจว่า ต้องลงคะแนน เขาให้ลงคะแนนเลือกกรรมการ ๒๐ คน แต่ผมเลือกไปสี่ห้าคนเอง
เหตุผลก็คือว่า อ่านดูแล้ว สมุดประมวลประวัติผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นกรรมการก็ไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรที่มากเพียงพอ หลายๆท่านไม่ได้ให้วิสัยทัศน์อะไรเลย คงคิดเอาว่ารู้จักชื่อแซ่คุ้นกันดีอยู่แล้ว และก็มีบางท่านเขียนวิสัยทัศน์มาอย่างกับว่าไม่เคยรู้เลยว่าสมาคมทำอะไรกันมั่งในแต่ละปี เขียนมางั้นๆสักแต่ว่าเขียน ผมรู้สึกไม่ค่อยชอบ ดังนั้น เมื่อท่านใดไม่ได้ให้วิสัยทัศน์อะไรเลย ผมก็ไม่ลงคะแนนให้ แม้ว่าบางท่านผมจะคุ้นเคย หรือ เคยได้ยินชื่อเสียงมาก็ตาม

อีกอย่างที่ผมเห็นว่าขาดไปก็คือ ข้อมูลอะไรบางอย่างที่จะให้คนเลือกตั้งได้ทราบ ในเรื่องความสนใจส่วนตัว ทักษะส่วนตัว งานอดิเรกส่วนตัว เว็บไซต์ส่วนตัว และในเรื่องคุณธรรม เรื่องหลังสุดนี้ ความจริงเป็นเรื่องยากสุดๆที่จะให้มีข้อมูลออกมา แต่การเลือกต้ังทุกระดับในประเทศไทยไม่ได้เลือกคน
โดยดูที่คุณธรรม ตั้งแต่สมาคม ยันระดับชาติ จนเลือกสมาชิกสภาผู้(ทุศีลและไม่)มีเกียรติ ประชาชนไม่ได้เลือกคนที่คุณธรรม เพราะไม่มีข้อมูลด้านนี้ บ้านเมืองไทยมันถึงยุ่งๆกันทุกวันนี้ เพราะเลือกตั้งเอาแต่วุฒิการศึกษา แต่ไม่ได้รู้ว่า คุณธรรมระดับสูงแค่ไหน มันทำให้ทุกอย่างเสียหมด ส่วนเรื่องการศึกษาเอง ก็ไม่ได้บอกอะไรมาก ผมมีเพื่อนจบด็อกเตอร์ที่รู้จักกันเป็นร้อยๆ เพื่อนบางคนเหล่านั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทางว่าจะฉลาดมากกว่าคนธรรมดาก็มี ดังนั้น วุฒิการศึกษาก็บอกอะไรไม่ค่อยได้

นี่้เป็นเหตุผลที่ผมกาเลือกกรรรมการไม่ครบจำนวน

บ่นไปงั้นๆแหละ

การศึกษาวิทยาศาตร์ในโรงเรียนของไทย

ไปเจอที่ท่าน อ. วิจารณ์ ท่านเขียนไว้ในบล๊อกของท่านเอาไว้ ก็เลยจะลิงก์ไปให้ อยู่ข้างบนครับ เผื่อจะมีคนสนใจตามไปอ่าน
ที่ท่านเขียนไว้ในนั้น ก็แตะแค่ประเด็นความสามารถของครูเนื่องจากวิธีผลิตคนนั้นไม่ถูก ผมว่ายังมีประเด็นอื่นๆอื่นที่ท่านอาจจะเขียนไว้ที่อื่น แต่ไม่ได้ตามไปค้น

โปรตีนต้านความดันโลติตสูง และ ต้านความแก่

มีข่าวเกี่ยวกับเปเปอร์หนึ่งเพิ่งออกมา เรื่องโปรตีนตัวหนึ่งชื่อ Klotho สามารถลดความดันโลหิต ในกรณีมีความดันสูงได้
ก่อนหน้านี้ ทราบกันว่า โปรตีนนี้ หรือ ยีนนี้ ทำหน้าที่ต้านความแก่
เลยจดไว้เผื่อไปค้นเพิ่มเติมในวันหน้า

หนังสือที่ควรจะอ่าน

หกเดือนก่อน ผมซื้อหนังสือมาหลายเล่ม น่าอ่านทั้งนั้น แต่ก็จนแล้วจนรอดไม่ได้อ่าน เพิ่งมาจับพลิกๆ และก็อ่านเอาไม่กี่วันนี้

ช่วงนี้กำลังอ่านหนังสือแปล ของ ทอฟเลอร์ เรื่อง ความมั่งคั่งปฏิวัติ พิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน หนาประมาณ ๖๔๐ หน้า
(Revolutionary Wealth, by Alvin and Heidi Toffler, Thai translation edition, Matichon Press, 2008)

ความที่ไม่มีเวลาอ่านยาว ผมเลยต้องทะยอยอ่าน วันละ ๖๐ หน้ามั่ง อะไรราวๆนี้ คาดว่าไม่เกินสิบวันน่าจะจบ ความรู้สึกตอนนี้คือว่า เนื้อหาน่าอ่านดี คิดว่าเมื่อจบแล้วก็อาจจะอ่านรอบสอง (แต่ยังสงสัยอยู่ว่าจะทำได้หรือ เพราะมีหนังสือเล่มอื่นต่อคิวอีกยาวมาก แต่ทั้งนี้ก็ต้องลดการใช้คอมฯลงไปอีกด้วย)

โดยเนื้อความ ผมว่าเนื้อเรื่องนั้นฝรั่งคนเขียนเขียนดี น่าอ่าน และใครที่อยากเข้าใจความเป็นไปของโลกนี้ก็น่าจะอ่าน ดูเหมือนที่ห้องสมุดคณะก็น่าจะมีนะ

คิดเล่นๆว่าพวกนักการเมืองไทยก็น่าจะอ่าน แต่คิดอีกที พวกนั้นส่วนมากไม่อ่านหรอก จะด้วยเหตุผลอะไรก็คิดเอาเอง

จะไปยุให้ลูกหลานวัยรุ่นอ่าน เขาก็คงไม่อ่านเหมือนกัน ทายได้เลยว่า เขาต้องบอกว่า เอาเวลาไปฟังเพลง หรือ เล่นเน็ต ดีกว่า อะไรแบบนั้น

ความที่เป็นหนังสือแปลก็เลยไม่ค่อยแพง ราคาประมาณ ๔๐๐ บาท (หนังสือฝรั่งมีหรือ ราคา สิบสามเหรียญสหรัฐ) แต่ผมซื้อมาตอนลดราคา เลยจ่ายน้อยกว่านั้น นี่เป็นข้อดี
แต่เนื่องจากเป็นหนังสือฉบับแปลมาเป็นภาษาไทย ก็เลยขาดอรรถรสทางภาษาไปหน่อย และก็ดูเหมือนผู้แปลไม่ได้จบมาทางสายวิทยาศาสตร์ ก็เลยมีข้อบกพร่องในการแปลคำทางเทคนิคอยู่บ้าง และสำนวนอเมริกันบางทีก็อ่านเป็นภาษาไทยเข้าใจยาก ผมต้องเดาเอาว่าภาษาอังกฤษน่าจะเขียนว่ายังไง แล้วค่อยถึงบางอ้อ ว่าแปลว่าอะไร ลำพังอ่านภาษาไทยอย่างเดียวก็งงเต้กไปเหมือนกัน นี้เป็นเหตุผลที่ทำให้ปกติผมไม่ค่อยชอบหนังสือที่แปลมาเป็นภาษาไทยนัก

ซอฟต์แวร์จัดการบรรณานุกรม

เพิ่งไปลองดาวน์โหลด Firefox extension อันหนึ่งที่ชื่อ Zotero ดูท่าว่าจะดี หลังจากผัดผ่อนตัวเองมาเป็นเดือน ตอนนี้เป็นรุ่น 2.0 beta 6 แล้วดังนั้นคาดว่า รุ่น 2.0 จริง คงจะออกมาในเร็ววันนี้ เลยลองใช้เสียหน่อย จะได้ไม่ต้องไปเสียตังค์ซื้อ เอ็นด์โน้ตมาใช้ ไม่ใช่อะไรหรอก ไม่ชอบใช้ โปรแกรมเวอร์ดนั่นเอง ส่วน โอเพ่นออฟฟิสมันก็ไม่ซัพพอร์ทเสียด้วย
ใช้ extension / plugins ของ Firefox ไม่ต้องกลัวตกรุ่น เพราะถึงเวลา ไฟร์ฟ็อกส์จะคอยเช็คการมีอัพเดทปลั๊กอินให้อัตโนมัติ
ปกติผมเป็นคนใช้ Safari เป็นส่วนมาก สงสัยคราวนี้จะเปลี่ยนมาใช้ Firefox เป็นส่วนมากละมัง

แต่ลิงก์ที่ใส่ไว้ข้างบน เป็นบล๊อกของคนไทยท่านหนึ่งที่เขียนติวการใช้ไว้เมื่อหลายเดือนก่อน

A new Thai book: Following Phra Ubali 's tracks to re-establish Buddhism in Sri Lanka

A small Thai paper back book has just been published. The title can be roughly translated as "Following the tracks of Phra Ubali to re-establish Buddhism in Sri Lanka".
This is a beautiful Thai book, published with a beautiful Thai fonts usually seen in the 18-19th century books, but NOT used in 99.99% of current Thai books. This book also contains lots of color pictures. The coverage is history of Buddhism in Sri Lanka, which lead to the history related to the emissary led by Phra Upali (a royal title given to a senior monk in the Thai kingdom, not his real name), who was sent by King Boromakot of Ayutthaya to re-establish Buddhism in Ceylon some 3 centuries ago. The book cited many Thai and Sri Lanka references. It is suitable for Thai history buffs. (I am not one, just kind of interested in it.)

The author is a Thai Buddhist monk who is currently a Ph.D. student in Sri Lanka. I believe the retail price of the book was 170 Baht, but I paid 200 Baht as a donation to help support a new Stupa (a Buddhist pagoda) construction in Buriram, the home town of the author.

Nuclear ambitious neighbor for Thailand ?

Today 's column from Bangkok Post provided a break for English language newspapers' readers from local news about corrupted politicians, blatant public lies, and political rumours. The news provided an almost shocking evidence that Burma's military junta has been secretly building up its military nuclear capability to create a military balance with Thailand which has better conventional weapons.