ผมเพิ่งไปถึงเมื่อคืนวาน ได้เจอปรากฎการณ์พิเศษผิดไปจากปกติไม่เคยเห็นคือ ๑ มีรถแยะมาก จอดอยู่ตามริมถนนในป่าทางเข้าสู่ปราสาทตั้งแต่เรือนไม้ตะเคียนขึ้นมา ๒ มีเครื่องปั่นไฟในงาน ให้ความสว่างไสวจนถึง ๓ ทุ่มครึ่ง และติดสว่างอีกทีตอนตีสาม คนส่วนหนึ่งมาเตรียมโรงทานตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
ผมต้องเข้าไปปันห้องนอนร่วมกับน้องๆ ผู้ชายอีก ๒ คน โชคดีไม่มีใครกรนดัง รวมทั้งห้องข้างๆ และโถงชั้นล่างก็โอเค (ส่วนของตัวเองไม่รู้ เพราะไม่ได้ยิน)
ผมตื่นตี ๓ สวดมนต์ทำวัตรเช้า เสร็จแล้วฟังหลวงพ่อเทศน์สดอีก ๑ ชั่วโมง เลยไม่มีเดินจงกรม นั่งกัมมัฏฐาน เช้ามืดวันนี้
รุ่งสว่าง ผมเข้าไปกราบถวายบริจาคของครอบครัวเพื่อสมทบทุนสร้าง มหาวิทยาลัยสงฆ์ชัยภูมิกับหลวงพ่อ และถวายน้ำผึ้งโครงการหลวงอีก ๒ ขวด
พอได้เวลาใส่บาตรวันนี้คนมาอีกแยะมาก กับข้าวก็เต็มโต๊ะ ประเคนกับข้าวยกโต๊ะเลย
ส่วนเงินกฐินของผมและเพื่อนๆ ที่ฝากมาร่วมทำบุญ เอาไปใส่ในโพงพาง (ใช่หรือเปล่า หรือว่าเขาเรียกอย่างอื่น) เป็นบริวารกฐิน คนจำนวนเป็นร้อยเข้าคิวรอประเคนจีวรถวายหลวงพ่อในปราสาท ผมไม่ได้เห็นความจำเป็นต้องไปเข้าคิวถวายด้วยตามชาวบ้าน
ได้ยินว่า เสร็จงานทอดกฐิน พระหนุ่มๆ ลาสิกขาทันที ๓ รูป (เจอแบบนี้น่าจะทุกวัด) แต่ได้ครบ ๓ เดือนก็โมทนาแล้ว จากนั้นหลวงพ่อก็คงจะไปค้างมหาวิทยาลัยสงฆ์ตามปกติในวันจันทร์ อังคาร
